28 Ekim 2009'daki mitingle ilgili Afrika Gazetesi'ne gönderilen isimsiz etkileyici e-mail:

"Ben bir devlet memuruyum. Çarşamba gün yapılan grev ve eyleme sendikam ve büyük bir heyecanla ben ve arkadaşlarım da katıldık. Öncesinde iki gün boyunca diğer arkadaşlarımıza bu eylemin önemini anlatmaya çalıştık. Bu sadece maaş, ücret ve diğer ödeneklerle ilgili değil, bu var olmakla yok olmak arasında bir seçim yapmak demekti. Geleceğimiz için, çocuklarımız için mücadele demekti. Pek çoğunun kanında bir kıvılcım yakmayı başardık. Her ne kadar 'Sendika kesintileri öderse, gireriz' diyecek kadar küçük hesap yapanlar varsa da... Ha! Bir de 'Hep yaparık grev da ne olur sonra? Hiç! Oturun oturduğunuz yere da galın' diyenler de vardı.

ÇOĞALARAK, YİNE GELECEĞİZ.

Yine de Çarşamba sabahı biz çoğunluktuk, heyecanlıydık. Pankartlar ve bayraklarla alana akıyorduk. Memurlar, işçiler, sağlık çalışanları, akın akın... Ama o da ne Meclis ve TC elçiliğinin bulunduğu caddeye giriş yok. Polis kordon çekmiş bu caddenin ağzına. Yaklaşan gruplara alanınız burası diye işaret ediyorlar. Afrika gazetesi binası önüne kurulmuş mikrofon ve kürsü. Ne yapacaksanız orda yapın der gibi. Ne yani! Eylemi Afrika'ya karşı mı yapıyorduk? Derdimizi onlara mı anlatacaktık? Bu dertleri bizden iyi bilip bizimle bunlara katlananlara yani. İçimden yürüyüp geçmek geldi o kordondan. Omuzlarım dikleşti, göğsüm kabardı, 'Hadi şimdi tam zamanı. Doğru adrese gidip haykıralım varlığımızı, gücümüzü...'. Polis işaret etti. İstikamet Afrika! Bizi yönlendiren arkadaşlara baktık! İstikamet Afrika! Omuzlarım düştü. Dişlerimi sıktım, neredeyse ağlayacaktım. Düdük çalıp, el çırpacaktık. Sonra da başımız önde ayrılacaktık demek.

Ertesi gün, yağ değirmeni gazetelerde görür gibiydim. 'Etkisiz bir eylem, ruhsuz bir kalabalık', 'Çalışan eyleme ilgi göstermedi'. Uygun açıdan bir de seyrek topluluk resmi 'Fiyasko'... Keşke hiç gelmeseydim diye düşünürken, önce Girne kapısı tarafından bir davul sesi yükseldi. Sonra bayraklar ve pankartlar dalgalandı. KTÖS geliyordu. Öğretmenler, büyük bir grıp. Yavaş ama kararlı. Mücadelenin önemli mihenk taşlarından. Şimdi onlar da gelip kuzu kuzu geçerlermiydi polis kordonunun önünden? Bunu da görüp arka sokaklardan kaçıp gidecektim.

Ağlamadan önce... Geldiler. En önde bir pankart: 'Ankara'nın Parasına, Paketine ve Uşaklarına HAYIR!'. Ankara: Bunlar Afrika'nın önüne gelmeyecekler dedim yanımdakilere. Onların adresi belli! Öndeki pankartı taşıyan iki genç öğretmen hiç tereddüt etmeden yürüdüler polis kordonunun üstüne. Kordonu elleriyle kalırıp atarken bayrama gider gibiydiler. Sonra akın akın yüklendiler barikata. Polis şaşkın! Bunlar kuzu değil. Bayan öğretmenlerden bir grubun polisle dişediş mücadele ettiğini gördüğümde şoktan çıktım. Fırladım. Bağıra bağıra 'Koşun koşun öğretmenin ardından gidelim. Ya hep birlikte, ya hiçbirimiz.' Artık ağlıyordum ama üzüntüden değil. 'NE PARANI, NE UŞAĞINI' diyerek...

Teşekkürle Öğretmenim.
Teşekkürler KTÖS..."

Afrika Gazetesi